მაგრამ მთავარი ეგ არაა… არც ისაა მთავარი ბავშვი ჯანმრთელი იქნება თუ არა, არც ისევ ის რუსი გვიშვება, თუ არა ეგრე ყველაფერი მთავარია, წვრილმანები არ არსებობს…

რა უნდა ვთქვა, მოკლედ დღეს შემი%^$#ს (დააბოლოვეთ გემოვნების მიხედვით) ხელში თავიანთი ნორმალურობით: “ნორმალური ადამიანი ასე უნდა ფიქრობდეს”, “მგონი არ ხარ ნორმალური”, ნორმალური, ნორმ… ნ… ბზ…

-გამარჯობა, მე ნორმალური ვარ…

-ჩმდდშვც ნორმალური ვარ…

ვინ დაადგინა ეს ნორმები? ისევ ჩვენნაირმა არანორმალურმა… ყველაზე მაგარი ისაა რომ ასეთ ტიპებს, ვისაც სჯერა რომ ნორმალურია (თუმცა არც ვიცი რას გულისხმობენ ამ სიტყვაში) ყველა მისგან განსხვავებული  გზააცდენილი რომ გონია თან ეგ არაფერი და თავის საღვთო მისიად რომ მიაჩნია ამ “შეცდომილების” მოქცევა და განორმალურება

დიდი სიყვარულით, ამხანაგ კოტესგან…

რამდენი იარა
რამდენი ნახა
რამდენი ილაპარაკა
რამდენი ჭამა
რამდენი იტირა
რამდენი იკამათა
რამდენი მოწია
რამდენი იკითხა
რამდენი იშრომა
რამდენი იოცნება
რამდენი იშოვა
რამდენი ივარჯიშა
რამდენი იძინა
რამდენი წერა
რამდენი ითამაშა
რამდენი დახარჯა
რამდენი მოიტყუა
რამდენი იცინა
რამდენი იავადმყოფა
რამდენი იწვალა
რამდენი ილოცა
რამდენი მოინანია
რამდენი სანთელი დაანთო
მაინც რა ყლეა!

პირველად ვინატრე რეჟისორის, ან სცენარისტის ადგილზე ვყოფილიყავი… დარწმუნებული ვარ უკეთესი გამომივიდოდა… თითქოს ვბრაზობ მაგარი თემა რომ გააფუჭეს

ოცნებებში გადავვარდი, წარმოვიდგინე მე რომ განმეცადა იგივე რასაც ისინი გრძნობდნენ. სამი სიცოცხლე რომ მქონოდა ერთს ალბათ ასე დავასრულებდი, მეორეთი რუსული რულეტკის თამაშს გავბედავდი. რას ვეძებ? ჩემ თავს ვუბრაზდები უფრო გამბედავი რომ არ ვარ? არ ვიცი. ჩვენ ხომ ვერასდროს გავიგებთ რას გრძნობს ჰეროინის მომხმარებელი გაკეთების მომენტში, თუ თვითონ არ გავსინჯეთ?

სენსუალიზმის მიმდევარი არ ვარ, საერთოდაც მეღიზიანებს ეს იზმები და ისტები… მაგრამ ნამდვილად მჯერა რომ შემეცნების ყველაზე მთავარი წყარო შეგრძნებებია.

დღეს ფიქრის დღე მაქვს )  ბოლო ერთი თვის მანძილზე ყველაზე დიდ ემოციას ვიხსენებ… უფრო სწორად ვერ ვიხსენებ, დავიგრუზე…

არ ვიცი რამდენად გასაგებად ვწერე, არც ის ვიცი რისთვის ვწერე, არც ბოდიშს ვიხდი, პრინციპში ბლოგი ხომ პირადი დღიურის ვარიანტია? ხოდა უფრო მეტად შევეცდები პირდაპირ ვწერო რასაც ვფიქრობ, აღარც პუბლიკაზე ვითამაშებ. არადა რეალურ ცხოვრებაში რა ხშირია ეს, თან ყველაზე ცუდი ისაა რომ კარგად გამომდის, არც ის ვიცი რომელი იქნებოდა უკეთესი, რომ არ გამომსვლოდა, თუ ეხლა როგორცაა ისე?

ისე, უცებ ნაწყვეტი გამახსენდა ერთი ლექსიდან “ქვეყანას ერთი მეფე რას უზამს, დაღუპავს ბევრი მონა”… არა მონარქიის მომხრე არ ვარ და უკეთესადაც მთავრდება ეს ლექსი “… მე არასოდეს ვყოფილვარ მონა! …და არ მყოლია მეფე!!!”

არ მინდა მონობა… ვის უნდა? უნთათ როგორ არა. ეხლა გასასვლელი ვარ, ვეცდები სიკვდილი ვიპოვო და მოვკლა, შემდეგ გავაგრძელოთ.

რა შეიძლება ითქვას… ასე მიტინგს არასდროს გავუღიზიანებივარ… ერთი ადამიანის ზიზღის გამო ამდენი ხალხის ერთად შეკვრა თუ შეიძლებოდა მართლა არ მეგონა, მთავარი ეგ არაა. მაგას არ გავუღიზიანებივარ, სულ თავიდან დავიწყოთ…

იყო და არა იყო  რა ჩამოყალიბდა საქართველოსი რელიგიური ნაციონალიზმი ნუ გადავიტანთ როგორღაც, შემდეგ “რწმენა” მოდაში შემოვიდა, ნუ მაგასაც გადავიტანდით… ახალი ჯვაროსნები და ქრისტეს სახელით მებრძოლებიც მოგვევლინნენ, აწი პოლიტიკური მიზეზების დრო წავიდა და ხალხში ზიზღს თესავენ, სექტანტები არიანო, მართლმადიდებლობას ებრძვიანო, სატანისტებიო, ჩვენ ღვთის რჩეულები ვართო, მივლენ პატრიარქთან, გადაიღებენ სურათებს და ხალხსაც უხარია ჩვენსკენაა პატრიარქიო…

თურმე ეხლა ღვთის სახელით უნდა განდევნონ ეს მაღალ თანამდებობაზე წამომჯდარი ეშმაკის მიმდევარნი

მიიტანეს მიტინგის წინ ხატები რუსთაველზე და დადგეს, გეგონება იმდენს ლოცულობდნენ მაღლა ამბობენ გასკდა თავი გეყოთო…

ეხლა ვფიქრობ მეც ხო არ დავდგე მარხვაზე? ყველაფერია,  სამარხვო ყველი (სოიო მოწველეს? O_o ), სამარხვო შოკოლადი, სამარხვო ნაყინი, სამარხვო გოჭი, სამარხვო სექსი, სამარხვო ჩებურეკი, სამარხვო ბარიც…

თავს იტყუებენ, სხვასაც ატყუებენ, ვინმეს სიმართლის დანახვას არ შეარჩენენ…

და ბოლოს ნაწყვეტი პაოლო იაშვილის ლექსიდან…

უფალო! უსმინე შავარდენს,
მის ხელით გიგზავნი ბარათს,
მიშველე ღორებში ჩავარდნილს,
ღორებში დარჩენილს მარად.

ეხლა ბლოგზე ვისაუბროთ… საუბარიც არ ქვია ამას, უფრო მონოლოგს დავარქმევდი, გგონიათ არ ვიცი რომ ცუდი დიზაინია და კითხვას აძნელებს? მერე რა, მაგაზე თქვენ, უბრალო მოკვდავებმა იდარდეთ. მე უფრო დიად მიზნებს ვეჭიდავები… ასე რომ მომავალ პოსტამდე